پله آخر
اینک فرصتی خواهیم یافت تا در چشمه زلال وصال ، روح خود را شست و شو دهیم.
خود را شناختیم تا خدای خود را بشناسیم.
به او ایمان آوردیم و عبادتش کردیم.
دل را خالص گرداندیم و با توسل به اهل بیت و دعا و توکل به درگاه خدا در راه حق قدم نهادیم.
سعی کردیم هر حرکتی را در مسیر رسیدن به او و طلب رضایتش انجام دهیم و در این راه از هیچ جهادی فروگذار نکردیم.
حالا طالب شهادت و جانبازی در راه او هستیم.
شهادت ، یعنی از خود جدا شدن و به او پیوستن.
شهادت یعنی از خواهش های نفس فاصله گرفتن و به سرچشمه نور نزدیک شدن.
شهید قطره ایست که خود را به اقیانوس عشق می افکند و به راستی چقدر زیباست این دریایی شدن.
دل به دریا بزنیم...
لحظه دیدار نزدیک است...
پله دهم
آنکه گفتیم در هر کار باید توکل برخدا نمود
به آن معنا نیست که دست روی دست بگذاریم و آنگاه منتظر باشیم همه چیز طبق خواسته ما جلو رود.
چرا که ارزش هر کس به قدر همت اوست.
تلاش و همت هم اگر در مسیر حق و حقیقت باشد و اگر در مخالفت با باطل صورت گیرد نام زیبای جهاد را بر خویش خواهد یافت.
اما باید بدانیم که سنین نوجوانی و جوانی وقت تلاش و جهاد است.
اگر در جایی که هستیم به وظیفه خود عمل کنیم و نیت خود را رضای الهی قرار دهیم در راه او جهاد کرده ایم.
و آرامش قلب را از کلام علی(ع) بگیریم که فرمود:
«هرکس در جستجوی چیزی باشد ، حتماً به تمام یا بخشی از آن خواهد رسید.»
پس بیایید خدا را بطلبیم و در راه رسیدن به او تلاش کنیم.
و افتخار کنیم که در جنبش دانش آموزی مفهوم جهاد در راه حق را سرلوحه خویش قرار داده ایم.
پله نهم
اگر راه ها و چاه ها را به خدا بسپاریم
هر خیری را که حتی به ظاهر محال است می توانیم از او انتظار داشته باشیم.
ما باید به وظیفه خود عمل کنیم و نتیجه را به خدا واگذار نماییم .
او مطمئناً همه را مورد لطف بیکران خویش قرار می دهد.
اگر ایمان داشته باشیم که هیچ چیز خارج از دایره خواست پروردگار به وقوع نمی پیوندد همه چیز را به او می سپاریم.
اگر حقیقتاً درون دل خود را بنگریم ذخیره بی پایان و ارزشمند از یاد خدا را می یابیم.
وقتی انسان خدا را یاد می کند با جریان عمومی آفرینش همراه می شود
همین یاد خداست که در نهایت به او می آموزد :
هیچ کجای این عالم ، دور از نظر و اراده پروردگار بی همتا اتفاقی روی نخواهد داد ،
پس به او توکل خواهیم کرد که خود فرمود : «فتوکل علی الله فهو حسبه »
پله نهم
اگر راه ها و چاه ها را به خدا بسپاریم
هر خیری را که حتی به ظاهر محال است می توانیم از او انتظار داشته باشیم.
ما باید به وظیفه خود عمل کنیم و نتیجه را به خدا واگذار نماییم .
او مطمئناً همه را مورد لطف بیکران خویش قرار می دهد.
اگر ایمان داشته باشیم که هیچ چیز خارج از دایره خواست پروردگار به وقوع نمی پیوندد همه چیز را به او می سپاریم.
اگر حقیقتاً درون دل خود را بنگریم ذخیره بی پایان و ارزشمند از یاد خدا را می یابیم.
وقتی انسان خدا را یاد می کند با جریان عمومی آفرینش همراه می شود
همین یاد خداست که در نهایت به او می آموزد :
هیچ کجای این عالم ، دور از نظر و اراده پروردگار بی همتا اتفاقی روی نخواهد داد ،
پس به او توکل خواهیم کرد که خود فرمود : «فتوکل علی الله فهو حسبه »